Streszczenie:
U pacjentów z cukrzycą nadciśnienie tętnicze jest częstą chorobą współistniejącą: właściwa kontrola ciśnienia krwi znacząco zmniejsza ryzyko powikłań ze strony dużych i małych naczyń krwionośnych (makro- i mikroangiopatii). Pacjenci z cukrzycą powinni osiągnąć docelowe wartości ciśnienia krwi wynoszące poniżej 130/80 mmHg. Zastosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny może spowolnić progresję choroby do stadium niewydolności nerek oraz zmniejszyć śmiertelność sercowo-naczyniową; środki te są preferowane w postępowaniu z nadciśnieniem współistniejącym z cukrzycą. Antagoniści receptora angiotensyny mogą zapobiegać progresji cukrzycowej choroby nerek (nefropatii cukrzycowej) i są alternatywą pierwszego wyboru w przypadku pacjentów, którzy nie tolerują inhibitorów konwertazy angiotensyny. Dodatkowe działania hipotensyjne wykazują diuretyki tiazydowe w połączeniu z inhibitorami konwertazy angiotensyny lub z antagonistami receptora angiotensyny. Przy niskich dawkach tych leków ryzyko istotnych klinicznie zaburzeń metabolizmu jest minimalne. W postępowaniu z nadciśnieniem tętniczym u pacjentów z cukrzycą korzystne efekty dają również β-adrenolityki i antagoniści wapnia. Beta-adrenolityki zmniejszają częstość zdarzeń sercowo-naczyniowych i są użytecznymi lekami w schematach wielolekowych. Dihydropirydynowi antagoniści wapnia powinni być zarezerwowani dla pacjentów, którzy nie tolerują preferowanych leków lub dla osób, które wymagają dodatkowego leku, aby osiągnąć docelowe wartości ciśnienia tętniczego krwi. Wielu pacjentów z cukrzycą wymaga terapii skojarzonej z zastosowaniem licznych środków przeciwnadciśnieniowych.