Streszczenie:
Tło: Europejskie i północnoamerykańskie wytyczne dotyczące postępowania z zakażeniem Helicobacter pylori zostały uaktualnione w 2007 r.* Wprowadzono nowe metody diagnostyczne, a w Australii zalecane możliwości wyboru w przypadku uczulenia na penicylinę oraz leczenie drugiego rzutu dostępne są jedynie poprzez Schemat Specjalnego Dostępu Zarządzania ArtykułamiTerapeutycznymi (Therapeutic Goods Administration Special Access Scheme).
Cel: Celem artykułu jest uaktualnienie wiedzy lekarzy rodzinnych na temat zaleceń dotyczących przeprowadzania badań i leczenia zakażenia H. pylori, praktycznych aspektów metod diagnostycznych, badań stosowanych do udowodnienia eradykacji i będących dowodem wyleczenia oraz postępowania w przypadkach niepowodzenia eradykacji i zakażeń nawracających.
Omówienie: Najlepszą metodą rozpoznawania aktualnego zakażenia H. pylori są różne odmiany oddechowego testu ze znakowanym mocznikiem. Badania serologiczne powinny być stosowane przede wszystkim gdy oddechowe testy z mocznikiem mogą dawać wyniki fałszywie ujemne, np. w przypadku krwawiącego wrzodu lub przyjmowania leków działających supresyjnie na H. pylori. W przypadku dzieci, u których nie można zastosować testu oddechowego z mocznikiem, przydatne mogą być badania antygenu H. pylori w kale. Jeśli próba eradykacji za pomocą standardowej terapii z klaritromycyną zakończy się niepowodzeniem, preferowanym leczeniem drugiego wyboru jest terapia czterolekowa z solami bizmutu. Ważne jest przygotowanie pacjenta na możliwe działania uboczne, gdyż główną przyczyną niepowodzeń eradykacji jest słabe stosowanie się pacjentów do zaleceń i oporność na antybiotyki.