Streszczenie:
Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) dotyczy ponad 26 milionów dorosłych osób w Stanach Zjednoczonych. Większości z tych pacjentów opiekę zapewniają lekarze rodzinni. Głównym czynnikiem ryzyka przewlekłej obturacyjnej choroby płuc jest palenie papierosów, chociaż nawet za jeden na sześć przypadków POChP odpowiadają inne czynniki, w tym narażenie na szkodliwe czynniki zawodowe i środowiskowe. Pacjentów zgłaszających się z powodu przewlekłego kaszlu, nadmiernej ilości plwociny lub z narastającą dusznością należy ocenić, czy nie występuje u nich POChP. Chorobą najczęściej myloną z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc jest astma oskrzelowa. Rozpoznanie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc opiera się na podejrzeniu klinicznym i potwierdzeniu za pomocą spirometrii. Stosunek objętości wymuszonego wydechu w pierwszej sekundzie do wymuszonej pojemności życiowej wynoszący poniżej 70%, który nie jest całkowicie odwracalny po podaniu wziewnego leku rozszerzającego oskrzela, sugeruje POChP. Stopień nasilenia choroby klasyfikuje się na podstawie objawów i wyników spirometrii. Wspólne wytyczne Amerykańskiego Towarzystwa Klatki Piersiowej i Europejskiego Towarzystwa Oddechowego zalecają przeprowadzenie u pacjentów z rozpoznaną przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, u których utrzymują się objawy pomimo zastosowania terapii lekami rozszerzającymi oskrzela, pojedynczego testu ilościowego w kierunku niedoboru α₁-antytrypsyny. Zwykle nie są konieczne inne zaawansowane badania.