Streszczenie:
Niedokrwistość definiuje się jako poziom hemoglobiny poniżej 5. centyla dla danego wieku. Przyczyny różnią się zależnie od wieku. U większości dzieci niedokrwistość jest bezobjawowa, a wykrywana jest podczas przesiewowej oceny laboratoryjnej. Badania przesiewowe są zalecane w grupie dzieci wysokiego ryzyka. Niedokrwistość klasyfikuje się jako mikrocytową, normocytową lub makrocytową na podstawie średniej objętości krwinki czerwonej. U dzieci od 6. do 36. m.ż., u których występują czynniki ryzyka niedokrwistości z niedoboru żelaza, podstawą leczenia łagodnej niedokrwistości mikrocytowej może być podejrzenie tej etiologii i zastosowanie doustnych preparatów żelaza. Jeśli niedokrwistość jest ciężka lub nie odpowiada na leczenie żelazem, pacjenta należy poddać ocenie pod kątem utraty krwi z przewodu pokarmowego. Inne testy używane w ocenie niedokrwistości mikrocytowej obejmują badania żelaza w surowicy krwi, określenie poziomu ołowiu oraz elektroforezę hemoglobiny. Przyczyną niedokrwistości normocytowej może być choroba przewlekła, hemoliza lub choroby szpiku kostnego. Najważniejszym badaniem diagnostycznym w niedokrwistości normocytowej jest ocena czynności szpiku kostnego, którą można ustalić na podstawie liczby retikulocytów. Jeśli liczba retikulocytów jest zwiększona, pacjenta należy poddać ocenie w kierunku utraty krwi lub hemolizy. Niska liczba retikulocytów sugeruje aplazję lub inną chorobę szpiku kostnego. Częste badania stosowane do oceny niedokrwistości makrocytowej to określenie poziomu witaminy B12 i kwasu foliowego oraz badania czynności tarczycy. Rozmaz krwi obwodowej może dostarczyć dodatkowych informacji w przypadku pacjentów z niedokrwistością każdego rodzaju.