Streszczenie:
Tło: Do lekarza rodzinnego zgłaszają się pacjenci odczuwający żal związany z utratą, m.in. utratą bliskiej osoby.
Cel: Opis stanu i odczuć związanych z utratą, omówienie rodzajów żalu oraz specyfiki różnych grup osób, a także roli lekarza rodzinnego w zapobieganiu przedłużającemu się przeżywaniu żalu przez pacjenta po utracie.
Omówienie: W artykule „żal”, definiowany zwykle jako „odczuwanie smutku”, rozumiany jest jako „wieloaspektowa reakcja na utratę kogoś lub czegoś, do czego jesteśmy przywiązani”. Przez „żałobę” rozumiemy „stan utraty, który przeżywamy”, a przez „osierocenie” – „stan żałoby związany ze śmiercią kochanej osoby, członka rodziny lub przyjaciela”. Żal jest zwykle reakcją naturalną i przejściową, a jednocześnie dostosowującą się do zaistniałej sytuacji, może jednak przejść w stan przedłużający się. Czas trwania żalu zależy od osobistych związków osoby w żałobie z osobą, którą utraciła, poczucia winy za jej śmierć, zdolności adaptowania się, odporności na stres, labilności emocjonalnej, a także czynników kulturowych, w tym religijnych. Przeżywanie żalu dotyczy wszystkich sfer życia człowieka i każda z nich może ulec zaburzeniu. Problemy związane z osieroceniem wiążą się z wiekiem osieroconego pacjenta, w szczególności z jego zdolnościami poznawczymi i emocjonalnymi. Lekarz rodzinny ze względu na swoją wyjątkową rolę w lokalnej społeczności i w odniesieniu do rodziny może pomóc pacjentom
w zapobieganiu przedłużającemu się przeżywaniu żalu i jego następstwom.