Streszczenie:
Tło: W ostatnich latach w diagnostyce ostrego zespołu wieńcowego (OZW) nastąpił znaczny postęp. Pozwoliło to w zasadniczy sposób poprawić rozpoznawanie zawału mięśnia sercowego oraz – przede wszystkim – ustalić wczesne i późne rokowanie u pacjentów po przebytym incydencie OZW.
Cel: Przedstawienie aktualnej definicji i kryteriów rozpoznania zawału serca. Ocena wartości diagnostycznej nowych markerów uszkodzenia mięśnia sercowego w porównaniu z markerami obecnie powszechnie stosowanymi.
Metoda: Przegląd piśmiennictwa, doświadczenia własne autorów.
Omówienie: Zgodnie z poprzednią definicją Światowej Organizacji Zdrowia zawał rozpoznawano na podstawie objawów klinicznych, zmian obserwowanych w elektrokardiogramie i zwiększonej aktywności w surowicy enzymów świadczących o martwicy mięśnia sercowego. Postęp w badaniach nad nowymi markerami cechującymi się większą czułością i swoistością oraz rozwój nowych technik obrazowania pozwalają na rozpoznanie nawet niewielkich obszarów martwicy mięśnia sercowego. Dlatego celowe jest uaktualnienie definicji zawału serca, która obejmuje stosowanie bardziej czułych i swoistych markerów biologicznych martwicy mięśnia sercowego niż dotychczas wykorzystywane. Szybka diagnostyka zawału (poprzez szersze upowszechnienie tzw. szybkich testów zawałowych) umożliwia optymalne postępowanie terapeutyczne, zwłaszcza wdrożenie pilnej przezskórnej rewaskularyzacji.