Streszczenie:
Tło: Pojawiły się kontrowersje dotyczące zagrożeń związanych z leczeniem cukrzycy typu 2 glitazonem, szczególnie dotyczące złamań kości i zawału mięśnia sercowego. Wyniki badania Działanie na rzecz Kontroli Ryzyka Sercowo-Naczyniowego w Cukrzycy (Action to Control Cardiovascular Risk in Diabetes, ACCORD) wywołały debatę na temat właściwych docelowych wartości hemoglobiny glikowanej (HbA1c).
Cel: Celem artykułu jest zbadanie leczenia glitazonem pacjentów z cukrzycą typu 2, zagrożeń związanych z terapią pioglitazonem i rosiglitazonem oraz argumentów za ustaleniem docelowej wartości HbA1c na poziomie 7%.
Omówienie: Pioglitazon i rosiglitazon mogą być stosowane w ramach terapii doustnej u pacjentów z cukrzycą typu 2 i zachowanym endogennym wydzielaniem insuliny. Należy rozważyć ewentualne korzyści i zagrożenia związane z każdym z tych środków. Możliwą do zaakceptowania początkową wartością docelową HbA1c jest 7%. Obniżenie HbA1c do 6,5% nie zmniejszyło liczby powikłań o typie makroangiopatii u pacjentów z cukrzycą typu 2, ale zmniejszyło liczbę nowych przypadków lub nasilenie nefropatii. Agresywne leczenie mające na celu obniżenie HbA1c do wartości < 6% u pacjentów z cukrzycą typu 2 ze szczególnie wysokim ryzykiem choroby sercowo-naczyniowej może podwyższać ryzyko zgonów.