Streszczenie:
Chociaż szacuje się, że milion osób w Stanach Zjednoczonych jest przewlekle zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu C, częstość występowania zapalenia wątroby typu B spadła od czasu wprowadzenia narodowego programu szczepień. Wirus zapalenia wątroby typu B jest przenoszony przez krew i wydzieliny. Ostre zakażenie może być przyczyną nieswoistych objawów podmiotowych, takich jak zmęczenie, pogorszenie apetytu, nudności, wymioty, ból brzucha, niewielka gorączka, żółtaczka i ciemne zabarwienie moczu oraz klinicznych objawów przedmiotowych, takich jak powiększenie wątroby i śledziony. U mniej niż 5% dorosłych z ostrym zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu B następuje progresja do zakażenia przewlekłego. Rozpoznanie zakażenia HBV wymaga badania krwi w kierunku obecności antygenu powierzchniowego HBV, przeciwciał przeciw antygenowi powierzchniowemu HBV oraz przeciwciał przeciw antygenowi rdzeniowemu HBV. Celem leczenia przewlekłego zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B jest ograniczenie stanu zapalnego wątroby i zapobieganie powikłaniom przez tłumienie replikacji wirusa. Opcje leczenia obejmują podawanie pegylowanego interferonu α-2a podskórnie lub doustnych środków przeciwwirusowych (nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy). U osób z przewlekłym zakażeniem HBV należy monitorować aktywność choroby, oznaczając enzymy wątrobowe i poziom DNA HBV. Należy rozważyć wykonanie biopsji wątroby oraz włączyć do programu obserwacji^I w kierunku obecności raka wątrobowokomórkowego.